Wat als je er nu eens gewoon mee zou stoppen? Je werk, het geregelde leven, datgene waar je goed in bent, datgene wat jou bepaalt. Je moet je leven veranderen, fluistert iets jou in. En je luistert, deze keer wel, omdat je, als in een visioen, ziet wie je had moeten zijn. Dus stop je. Je laat alles vallen, jezelf incluis, in dat zwarte gat.

Er is iets fascinerends aan mensen die ‘eruit’ stappen, die ‘ermee’ stoppen. De rat die ontsnapt uit de ratrace, de dromers die hutten bouwen in het bos, de schrijvers die zichzelf in de kantlijn plaatsen. Het zijn verzakers. Wij houden van dat woord, ‘verzaken’: het maakt van iets-niet-doen een daad, tragisch én heroïsch. Het is namelijk buitengewoon moeilijk ​om niets te doen, in een wereld die teert op hyperactiviteit, waarin je ‘elke kans moet grijpen’, op elke rijdende trein moet springen, en even snel moet trachten te rennen als de wereld voortdendert. Stilstaan in de stroom vergt het vermogen om weerstand te leveren, tegendruk uit te oefenen. Stilstand kan een vorm van opstand zijn. Of is dat slechts het romantische verhaal dat we onszelf vertellen, om onszelf te behoeden voor daadkracht?

In deze voorstelling stellen we ons de vraag waarom die droom zo verleidelijk is: de hut in het woud, het verlangen naar een eiland, naar afzondering, ver weg van de drukte, de moderniteit en de menigte. Is stoppen een zwaktebod of een verzetsdaad? Kan je een depressie omsmeden tot een bekering, uit een burn-out de vonk slaan om aan Rilkes gebod ‘Du mußt dein Leben ändern’ gehoor te geven?
 

Uit: Wanhoop doet leven

Hof van Eede in gesprek met Liv Laveyne, Magazine De Grote Post

(...) "The Big Drop-Out speelt zich af op een berg waar een groep mensen zich afgekeerd heeft van de samenleving. Je zou er een paradijselijke commune in kunnen zien, maar evengoed is het een berg waar het water niet aan kan, een laatste toevluchtsoord voor een wereld in verval. Hoewel we nergens letterlijk de woorden klimaatcrisis of vluchtelingenstroom in de mond nemen, sijpelt die realiteit wel door. Laat ons zeggen dat de voorstelling allens verschoven is van een romantische back to nature-idylle naar een postapocalyptische Tsjechov." (...)

 

"Onder wetenschappers is iedereen het inmiddels over eens, dat wat gebeurt met het klimaat geen natuurlijke evolutie is. Maar we blijven graag doof voor die boodschap." (...) "Net als de politiek en de media is ook de kunst erg goed in hoop te willen bieden. Kijk naar Lucas De Man en zijn curatorschap op TAZ. 'Het is aan jou, mij, ons' schrijven we in het zand. Maar wat als het niet langer meer aan jou, mij, ons is, nu het klimaat ons terugdringt in de marge? Wij spreken het publiek met deze voorstelling aan op een ander verlangen, dat van elkaar vinden in in het rouwen om een wereld die nooit meer dezelfde zal zijn. Wat als we het collectieve van theater aangrijpen om volgens ons belangrijke emotionele arbeid te verrichten, die nodig zal zijn om verder te kunnen, en dat is rouwen. Samen dan wel. Want rouwen in je eentje zit te dicht tegen depressie. Rouwen is nodig om verslagenheid om te buigen naar strijdvaardigheid. Maar dan moet je wel eerst de feiten onder ogen zien."


CREDITS

Tekst Wannes Gyselinck & Ans Van den Eede Spel Greg Timmermans, Ans Van den Eede, Anna Vercammen, Mitch Van Landeghem (stage) & Bas Vanderschoot (stage) Stage creatie Manon De Baecke Geluidsontwerp Toon Callier Eindcoaching Willem de Wolf Techniek Bart Mommerency Kostuums Marlene De Smet Productieleiding Laura Arens Coproductie De Grote Post In samenwerking met CAMPO Met de steun van de Vlaamse Overheid & het Vlaams Fonds voor de Letteren

Het theatercollectief Hof van Eede was eerder in CAMPO te gast met Waar het met de wereld naartoe gaat, daar gaan wij naartoeDorstigHet Weiss-effectParadis en Vanish Beach

www.hofvaneede.be