4x4 - Cultuur onder rechts bestuur
lezing / casus / debat

Een jaar na 4 x 4 – Kiezen is een kunst presenteren kunstencentrum CAMPO en cultuurtijdschrift rekto:verso een nieuwe debattenreeks rond prangende culturele kwesties. De dobbelstenen zijn intussen geworpen, de nieuwe werkelijkheid heet ‘Zweeds’. Dwingt dat ook de culturele en de kunstensector tot een andere kijk, een nieuwe aanpak? Rond vier hete thema’s vormen we ons een meer gefundeerde mening, met sprekers die ze vanzelf zullen helpen aanscherpen. Elke avond verloopt volgens een vast stramien:

  • Een korte duidende lezing stoomt de geesten klaar door een verhelderende context: hoe zijn we hier geraakt? 
  • Een concrete casus levert een voorzet die de discussie op scherp zet: hoe ziet de dagelijkse praktijk eruit? 
  • Een stevig debat vormt de climax, met vier sprekers die de hele kwestie ontrafelen.
 
Tijdens de eerste avond gaan we dieper in op de rol van de overheid. 

De Vlaamse regering bespaart, ook op cultuur. De meeste kunstenorganisaties zien zich voor een besparing van 7,5% geplaatst. Achter die keuze steekt niet enkel een economische drijfveer, maar ook een nieuwe visie op de relatie tussen overheid en cultuursector. Ideeën als ‘meer vertrouwen’, ‘zelfredzaamheid’, ‘minder overheidsbeslag’, ‘alternatieve financiering’ maken opgeld: ze willen ook de artistieke praktijk zelfstandiger maken, minder afhankelijk van ‘het moederbedrijf’, de overheid.

Empowerment of uitverkoop? In landen waar deze beleidsvisie eerder in praktijk is gebracht, zoals Nederland, zie je kunstenaars en cultuurhuizen zoeken naar een nieuwe dynamiek, terwijl alternatieve financiering moeilijk van de grond komt. Ook in Vlaanderen dringt zich een meer fundamentele vraag op dan die rond centen en tools: wat is (nog) de verantwoordelijkheid van de overheid voor cultuur, wanneer de welvaartstaat opgaat in een participatiesamenleving? De hakken in het zand werkt niet meer. Wat is de zee die zich opent? En hoe hem bevaren?

 

#1. Wat is nog de rol van de overheid?  DI 20 JAN

#2. Wat met de federale instellingen? DI 24 FEB

#3. Cultuurhuizen: hoe groter, hoe beter? DI 24 MAA

#4. De toekomst van de openbare omroep? DI 28 APR


Bio’s gasten debat #1:

Rudi Laermans (1957) is socioloog en als gewoon hoogleraar verbonden aan de KULeuven, waar hij theoretische sociologie en kritische maatschappijtheorie doceert. Hij stond aan het hoofd van het Centrum voor Cultuursociologie, dat diverse onderzoeken verrichtte rond cultuurbeleid en cultuurparticipatie in Vlaanderen.

Piet Menu (1977) is algemeen directeur van De Brakke Grond, het Vlaams-Nederlands huis in Amsterdam, en wordt vanaf september 2015 artistiek directeur van Het Zuidelijk Toneel, een van de acht grote Nederlandse theatergezelschappen. Van 2008 tot 2011 was hij als artistiek leider van het Huis van Bourgondië, een productiehuis voor theater en performance in Maastricht.

Jonas Staal (1981) is een Nederlands beeldend kunstenaar. Zijn werk behandelt de relatie tussen kunst, politiek en ideologie en is regelmatig aanleiding geweest voor publiek debat. Zo werd hij de voorbije jaren o.m. gedagvaard door Geert Wilders en cureerde hij de kunstcollecties van de Nederlandse (centrum-) rechtse politieke partijen. Vandaag organiseert hij New World Summits, waarin het onderzoek naar de rol van de hedendaagse kunst in het politieke proces centraal staat.

Stijn Decock (1976) is hoofdeconoom bij VOKA. Hij staat er in voor de macro-economische analyses en standpuntbepaling. Voorheen was hij aan de slag als economist bij beleggingsvennootschap Petercam en als financieel journalist bij De Tijd.

Dirk Holemans (1965) is coördinator van de onafhankelijke denktank voor sociaalecologische verandering Oikos en hoofdredacteur van het gelijknamige magazine. Hij is auteur en redacteur van verschillende publicaties op het gebied van politieke ecologie, stedelijkheid, filosofie en democratie-theorie.

Jean-Jacques De Gucht (1983) is politicus voor Open VLD. Hij studeerde culturele agogiek aan de VUB. Als senator ijvert hij onder meer voor een uitbreiding van de tax shelter, waardoor de cultuursector makkelijker middelen uit de private markt zou kunnen halen.