Lisa Vereertbrugghen over Again Forever: "Ik vroeg me af: wat gebeurt er als ik trager dan normaal dans?"

In aanloop naar de première van Again Forever in de Domzaal in De Vooruit gingen we in gesprek met Lisa Vereertbrugghen. In haar nieuwe CAMPO-productie ruilt ze de intensiteit van techno in voor de traagheid en intimiteit van de slow. Ze vertelt over het creatieproces, de samenwerking met de dansers en de interactie met het publiek.

Vanwaar het idee om de slow te onderzoeken binnen een choreografische context?

Het idee is eigenlijk ontstaan omdat ik heel lang met techno heb gewerkt, vooral met heel snelle techno. Na dertien jaar extreem snel dansen kreeg ik zin om het andere uiterste te onderzoeken. Ik vroeg me af: wat gebeurt er als ik trager dan normaal dans? Het was een beweging van sneller dan normaal naar net het tegenovergestelde, trager dan normaal. Ik werd ooit door een radioprogramma gevraagd om na te denken over “het verdwijnen van de slow”. Ik had daar op dat moment totaal geen mening over, maar die vraag is wel blijven hangen. Waar is de slow eigenlijk naartoe en waarom is die verdwenen? Ik heb wel nog geslowd als zestienjarige, nadien nooit meer.

Hoe werk je samen met de dansers rond het idee van intimiteit en tijd? Wat vraagt dat van jullie?

Het was een lang proces - ik had de luxe om er echt de tijd voor te nemen. Ik wilde bewust een langdurig traject aangaan met de dansers, zodat we elkaar goed konden leren kennen. We zijn in de zomer begonnen aan zee: tijdens Dansand in Oostende kwamen we voor het eerst samen voor een try-out.

De intimiteit was er zeker niet vanaf het begin. We hebben die tijdens de researchfase geleidelijk aan meer toegelaten in het dansen. Het proces verliep eigenlijk zoals een slow met iemand die je nog niet kent: eerst voorzichtig aftasten, en naarmate je elkaar beter aanvoelt, groeit het vertrouwen en de nabijheid. En dat is eigenlijk ook het proces geweest voor de voorbije negen weken.

In hoeverre zie je het publiek als deel van die collectieve danspraktijk? Is er interactie?

In mijn vorige creaties dacht ik minder in termen van publieksinteractie en meer in termen van publieksactivatie. Ik geloof sterk dat ik met muziek en dans het lichaam van het publiek kan activeren, als geheel, als één gemeenschap.

In mijn technowerk draaide het om een uitgesproken fysieke en energieke activatie. Met deze voorstelling willen we in de ruimte eerder een gevoel van vertraging en connectie laten ontstaan.

Hoe hoop je dat Again Forever het begrip van de sociale dans bij je publiek zal veranderen?

Ik weet niet of de perceptie van het publiek echt zal veranderen. Maar ik hoop vooral dat mensen zin krijgen om zelf te dansen, dat er een verlangen ontstaat om mee in beweging te komen.

Tekst: Esmee Spoelman